Emailing: 1.jpg

 

माझ्या तळ्घरात ...

 

माझ्या घराच्या पाठच्या तळ्यात

माझ्या अनेक  अपेक्शान्ना मी बुडवून ठेवलय

माझ्या तळ्घरात माज्या इच्छानी  

सुर्यप्रकश्यच्या याचनेत दम तोडलाय

 

माझ्या  भिजत राहिलेल्या  सहन्शीलातेला

माला धीराचा आवरण चाढवायच नहीं

डोले  दिपव्नार्या  प्रकाशाला समोर जायचय

डोळ्यावर हाथ ठेवून त्यांना अडवायच नहीं

 

आयुष्यआचे उरलेल्या किरानान्ना..

माला भोगयच्या , माला ज़पय्चय मोकळ्या हाथान्नी

कुणाची वाट बघायची नाही. 

 

 

 

 

 

 

 

 

वाट

आज नदीच्या काठावर
माझा काठ भरे पर्यंत, वाट पाहून पाहिली।

तो ही तिथेच होता तिस्ठत, माझ्या बरोबर,
नदीच्या काठाची किव करून पाहिली।

त्याच्या शेवळ्लेल्या डोळ्यात
मी पैल तीराची ओढ पाहिली.

चिरेबंध

ज्याला सारासार विचारांच्या चिरेबंध नाही

तू असा एक निबंध विचार आहेस

अश्याच एका स्वछंद विचारांची

तू एक पळवाट आहेस

तुझ्या सानिध्यात जरी ..

माझ्या कृतिन्ना विवेक असला तरी

माझ्या मनाच्या सर्व दालनात

तुझ्या विचारंचा अतिरेक आहे

विलाक्शण कवडसा ...

मनाचा विलाक्शण कवडसा ...
त्यात कुणाचं स्मित ,
किव्वा त्याचेच विस्फारलेले अवयव
काही बेसावध क्षणांचे ॥

माझ्या मना तूच निवड
कश्यात रमायचे ते,
कुम्पनात बांन्धलेला वासानेचं पिशाच्य
किती आवर घालू ?

पोकळीत लिहून ठेऊण

पोकळीत लिहून ठेऊण
रिकाम्या खुडच्यांच्या टाळ्या घेत ...
किती दिवस "सादर" करत रहायचं

तूझा अमृतघट दूरच बरा .............

तुझ्या विलासला सरहदिंची बंधना नाहीत

तुझ्या गंधा सारखा तो बेधुंद हद्दी पार करून येतो

माझ्या आसक्तिला विवेकचा चाबुक माहित नही

ती तर गोफनीतिल्या दगडा सारखी मुक्त असते

गोफनीतिल्या दगडाला जसे पक्षी मारायचे नसतात

तसा माझ्या विचारान्ना नुसतं.....

तुझ्या मधाच्या छत्त्या वरच्या मध्माश्या फक्त उधळयच्यां आसतात

रसही प्यायचा नसतो ....

तूझा अमृतघट दूरच बरा .............

विरोधाभास

बोत्तान्नी ज़क्लेलअ माझा चेहरा

तुजा चित्र माज्या झाकलेल्या डोळ्या समोर राखतो
आवरून उजवी कड़े अन्लेले तुझे केस सावरून दबलेले ओठ तुजे.

ह्या आयुष्याच्या लाटेला शरणागत झालेल्या या गल्बताला किनारा देतेस.
माझ्या गलबतचा किनारा तुझ्या सागर पासून खूप दूर आहे
पल्ला लांबचा नही तरीं वाटेत खुप वादळं आहेत

माझ्या निष्क्रिय इच्छां पलिकडे तुझ्या शिडात भरायला माझ्या कड़े वारा नही.

माझा विरोधाभास तुझ्या जहाजाला गुमनाम करींल

पुन माझा ध्यास त्याला दिशा देत राहिल
माझा स्वार्थ तुला बोलावतोय की दूर ढकलतोय तेच काळात नही आहे.

काय म्हनू??

रेघोट्यांना विचार म्हनु का ?
मनाच्या गर्दित्त जी हरावलीच नही, तिला कसं शोधू ?
विचारांच्या रेघोट्यांनी जिला आकार दिला
त्या गोंधळाला विचार म्हनू ?

आज पावसात

आज पावसाला तू भिजवून आली असशील
आज थेम्बाना वार्यावर थीजून आली असशील

वस्त्रात तुज्या विज कशी आवरून आली असशील?
आज पावसात तू विजेला भिजवून आली असशील

ओल्या त्वचेने तुज्या कैक नजारा जाळून आली असशील
उतकत नजराशी किती नवे खेळ मांडून आली असशील

आज चिकटलेली वस्त्र तुझी नशेत तुज्या झिन्गली असतील
कैकांची चरित्र तू आज विटंबली असशील

अंगावर ओल्या तुज्या झिन्गलेले थेम्ब नक्की घसरून जातील
ऊब तुज्या विजेची माझ्या ऊरा पाझरत राहील

तू आंबट गोड,
तू आंबट खोड.

तू पोखत अशी
तू मुक्त जशी

तू हिरव पाण,
मनात रान.

तुज़ी कळी खुडू
तुझ्या पदरात दडू?

तुझ दव पेलू
तुझा गजरा झेलु?

माझ्या अतृप्त आत्म्याला निरंतर याचना तुझी
हा वाळुचा मनोरा तुझा जपु कश्याला...
कुण्या बेधुन्दा चिरडनार्या लाटे साथी ??

निश्वास

कचाकडयांच्या आत मुंगिचा प्रवास
दुनियेच्या गर्दित, एक श्वासाचा प्रवास

एकाच श्वासाचा , एकटाच प्रवास...
चंद्र नसलेल्या अकाशातला, कैदितला प्रवास।

ढगांच्या कोठडींतला, मुखावट्यांचा प्रवास ..



nishwasachya shodaat mi ..

uraat chandrika

abhalaat chandra,uraat chandrika
Vavrat kawali, gavatacha bhara
raticha vaara,
bahanyachi vel sarat chaalali raya ....

tuzya lavhalya ...
ratri chya shyahit ,chandra piyu ki chandra dharu

कुणी कुजबुजतय ??

वाटेत चाललो , तुमच्या पुढे ,

माज्या परीने , माज्या शक्तिने ,

माज्या साथी, आपल्या साथी

वाटते केल्या कही तदाजोदी

स्वतः साथी , आपल्या साथी

केलि मैत्री वैरिशी , केला वैरी मित्र कधी
कधी केलि सैतानाशी मंडावली

कधी स्वताहसथी कधी आपल्या साथी

पाठी वलून पहिलाच नाही काय गमावला ,

मी नुसता कमवत होतो ,स्वार्थी आनंद

आता माला विचारतय कुणी का केलि तडजोड स्वतः साथी आमच्या साथी ...

संध्याकाळी मेहेंदी ओली

संध्याकाळी मेहेंदी ओली,
अंग माझं सजवून गेली।

रात आंधळी कूस बदलून
शेजारीच निजुन राहिली

मिश्किल ओली मेहेंदी काळी
ओठ स्वताहाचे दाबून बोलली

लइंत माझ्या येत सावळी
हुन्कारात माझ्या मिसळूण गेली

शब्द तीचे अम्बट चिंच
श्वास माझे ओले चिम्ब,

माझा घणदाट वृक्ष झाकला तिने ,
तीची वेलीची सावली॥

....

प्रेम शब्दाची गरज.. अधीरता
अन्गाची लाही लाही..
तड़प ...हे सोप्पं का नही ?
ही मजा का नही

Grace

क्षितीज जसे दिसते, तशी म्हणावी गाणी।
देहावरची त्वचा आंधळी छिलून घ्यावी कोणी ॥
गाय जशी हंबरते, तसेच व्याकुळ व्हावे ।
बुडता बुडता सांजप्रवाही , अलगद भरुनी यावे
--grace

कसं ?

तुला विसरावं कसं, तर जगुच नये.

तुला जगावं असं, की विसरुच नये।

आतुर

प्राजक्त जरी ओघळन्यास आतुर असला जरी,
त्याला थांबावं लागेल तरी.
अजुन पहाट झाली कुठे आहे?

कारंज्या सारखी

कारंज्या सारखी कवळीतुन उसळतेस
बरसतेस तेव्हा विजेसरखी कोसळतेस

pratibimb

एन दुपारी
प्राजक्त छातिवर झेलला
उन्हात आपलाच
प्रतिबिम्ब पाहुन लाजला

ओघळला कुशीत माझ्या
मिठीत माज्या दर्वळला
चाहुल घेत,
विर्घळला उरात माझ्या
एन दुपारी
प्राजक्त छातिवर झेलला

सजला देह माझा
जणू चंद्र कुशीत आला
उरातल्या नदीला
जणू पुरच आला
एन दूपारी
प्राजाक्त छातिवर झेलला

प्रतिबींबात प्राजक्त
डोले मिटून घेतो स्वतात्चे
प्रतिबिम्बत प्राजक्त
डोले दिपवातो माझे

एन दूपारी
प्राजक्त छातिवर झेलला

प्रतिबींबात
असा लाजला प्रजटका माझा
प्रतिबिम्बच्या
दोलायत थिज़ला पर्जकता माझा
एन दूपारी
प्राजक्त छातिवर झेलला


भर दुपारी
बरसात राहिला प्राजक्त माज्यावर
कुबेर ही
माझ्या समोर रिता झाला
एन दूपारी
प्राजक्त छातिवर झेलला

aathavanitala prajakta
udhaltoy pun sampat nahi
mazya mithit yeun
malacha zelala, prajaktane mazya

आठवनिंच्या मनोर्यत राहतो मी..

निशिगंध जो स्पर्शूंन jaato
निशिगंध ज्याचे उसासे श्वासांतून बोलतो

निशिगंध सम्वेद्नेत साथ देतो
निशिगंध जो मागे येतो
वाट चुक्ल्यास, हलकेच पुढे जातो।

निशिगंध जो झिन्गतो.
निशिगंध जो आपल्या उबितुन झिन्गवतो।

निशिगंध जो दारे कवडे उघडून, बेधुंद
आपल्याच वृक्षाच्या छायेच्या पहार्यत बेफिकिर.
त्याच्या विश्वासाची कवच कुण्डले पांघरून,
विश्वसाचा कवच त्याच्याच कवेत।

निशिगंध आपल्या शहर्यन्नी शिवतो.
निशिगंध कधी माज्या आभाळात मवतो।
कधी कधी माज्या कवेत ही पुरतो.

निशिगंध जो भर भरून देतो.
माझी ओंजळ वाहून नेतो.
निशिगंध आपल्याच गुलामाची चाकरी करतो.
मलाच आपला अधिकार देऊन माझा अधिकार घेतो।

जगतो मी "निशिगंध" इथे , आठवनिंच्या मनोर्यत राहतो मी
पुन्हा पुन्हा जात राहतो, झिन्गान्या ह्या गंधात मी
हीच वेदना , ही गरज , ही नशा , माझ्या lalati
दूर जरी मी तुज्पसुं , हवा तिथे माझा स्वर्ग उभा करतो मी

निशिगंध जो स्पर्शुण जातो

निशिगंध जो स्पर्शुण जातो
संवेदाणे सारखा अंगावर राहतो

दारे उघडतो,कवडे उघदतो,
श्वासाणे त्याच्या,गुदमरतो,भिजवतो
निशिगंध जो स्पर्शुण जातो ॥

अंगावर खेळतो ,पाठीपाठी खेळवतो
लाजतो कधी , कधी लाजवतो ,
निशिगंध जो स्पर्शुण जातो ॥

जागतो जरी,नीजतो लोभस
काळ्या केसातुण,डोकवातो , चंद्रालाही लाजवतो ,
निशिगंध जो स्पर्शुण जातो ॥

झिंगलो जरी मी ह्या निशिगंधी,
हलकेच भानावारही आणतो,
निशिगंध जो स्पर्शुण जातो ॥

तुझा आदेश ...

तुला शब्दन्नी शिवावं
अलंकारावा तुला , शब्दाने
तुलाच लाजवावं
माझ्य़ा नजरेने

माझं माध्यम
रिकामे श्वास
माझं इन्धण ,
माझा उपवास

विचारातली भेट
विचारातली मीठी
तुझेच शब्द
माझ्या ओठी